یکصد سال پس از مشروطیت
یکصدمین سال مشروطه خواهی
با توجه به اینکه سیزدهم مرداد گذشته یکصدمین سالروز پیروزی جنبش مشروطه ایران بود، جنبشی که اولین جنبش آزادی خواهی در قاره کهن آسیاست، مطلبی را در زیر دراین باره و در مورد یکی از بزرگترین پایه گذاران پیشرفت و اصلاحات در این سرزمین، امیر کبیر، آورده ام؛
زمانى كه ميرزا تقى خان اميركبير به همراه ناصرالدین شاه جوان تبريز را به مقصد تهران ترك مى كرد مى دانست كه فرصت تاريخى كه در اختيار او و ملت ايران گذارده شده دوام چندانى نخواهد داشت. او مى دانست كه يك تنه بايد به جنگ مشكلاتى برود كه اكنون ديگر آنها را مى شناخت و مى دانست كه چگونه بايد تيشه به ريشه دردهاى هزارساله بزند. امير مى دانست كه زمانى ملت ايران از گرداب مشكلات و بدبختى ها رهايى مى يابد كه آن را ببيند و بشناسد. امير گام اول اصلاح را استوار برداشت و نام خود را به عنوان اصلاح گر بزرگ ايران در صفحات تاريخ ايران به جاى گذارد. اميركبير در راه مبارزه و اصلاح خود دارالفنون را تاسيس كرد و دانشجويانى را به اروپا فرستاد تا بنيان طبقه جديدى را در ايران بگذارد كه لازمه پيشرفت و اصلاح است. از نظر ميرزا تقى خان آگاهى علمی و عمومى مهمتر و ارجح بر تغييرات در ساختار سياسى حكومت ايران بود زيرا اين آگاهى عمومى است كه به اصلاح ساختار سياسى مى انجامد و تنها از قدرت مردم برمى آيد كه حكومت را وادار به ترميم و اصلاح كنند. در راستاى همين ديدگاه بود كه بناى مشروطه بر ستون هاى استوارى كه اميركبير به پا كرده بود شكل گرفت و بدون ترديد مشروطه خواهان بر دوش هاى پرتوان امير ايستاده اند. اما آيا آنها راه او را به درستى پيمودند؟ و آيا ما امروز در راه درست گام مى زنيم؟
.
در صورت تمایل به خواندن و نگاهی گذرا به وقایع جنبش مشروطه اینجا را کلیک نمایید.