سالروز صدور منشور کوروش

هفتم آبان ماه، روز کوروش بزرگ

کوروش بزرگ ...

7 آبان روزجهانی كوروش پادشاه هخامنشی است. كوروش به سال 550 ق.م پادشاهی ايران هخامنشی را بنياد نهاد و پاسارگاد(و شاید انشان) را به عنوان اولين پايتخت خود انتخاب كرد كه دشتی بود پهناور و خرم كه از رودی سيراب می شد.

کوروش پس از تاسيس يک امپراتوری بزرگ، شامل ممالک متمدن و نيرومند خاور نزديک و ميانه، و به بار آوردن غرور و افتخاری بزرگ برای خود و نیاکان و فرزندان آینده خویش، در سال 520 قبل از ميلاد پس از 70 سال عمر در کمال عزت و نيکنامی درگذشت. تقريباً تمامی مورخان و گردشگران و خاورشناسان از وی به نیکی ياد کرده اند.

                                   

هردوت، مورخ يونانى نگار قرن چهارم قبل از ميلاد مى‏نويسد: «كوروش فرمان داد تا سپاهيانش جز به روى جنگجويان شمشير نكشند و هر سرباز دشمن كه نيزه خود را خم كند، او را نكشند؛ و لشكر كوروش فرمان او را اطاعت كردند به طورى كه توده مردم مصايب جنگ را احساس نكردند»  

«ذى نوفن» مى‏نويسد: «كورش پادشاه عاقل و مهربان بود و بزرگى ملوك با فضايل حكما در او جمع بود. همتى فايق وجودى غالب داشت.»  

ايرانيان کوروش را پدر و يونانيان، که وی ممالک ايشان را تسخير کرده بود، ‌او را سرور و قانونگذار و يهوديان او از سوی پروردگار می دانستند.درباره كوروش در کتابهای آسمانی يهوديان، مسيحيان و مسلمانان سخن به ميان آمده است.

در قرآن، مشهورترين آيه درباره كوروش" يَسْئَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ" است. نظر برخی از علما و مفسران قرآن از جمله علامه‏طباطبايى نویسنده تفسیر المیزان،اين است كه ذوالقرنين همان كوروش كبير، پادشاه هخامنشى است،چرا که؛

1.      ذوالقرنين شخصيتى است كه خداوند به او در روى زمين قدرت و اختيار داده‏است و اين با شخصيت كوروش كه بر بخش بزرگی از آسيا و اروپا دست يافته ونخستين امپراتورى بزرگ تاريخ را تأسيس كرده است، برابری دارد.

2.      ذوالقرنين قرآن خداشناس و یکتاپرست است و كوروش هم خداشناس ويكتاپرست بوده است.

3.      ذوالقرنين سفر يا لشكركشى به باختر يا مغرب خورشيد داشته است و اين با لشكركشى‏كوروش به آسياى صغير و تسخير آن سرزمين برابری دارد.

4.      ذوالقرنين سفر يا لشكركشى به خاور يا مشرق خورشيد داشته است و اين با لشكركشى‏كوروش به جنوب شرقى (مكران و سيستان) و شمال شرقى (حدود بلخ) برابری دارد.

 

·                      به نظر شما كوروش كيست؟

·                     چرا در منابع اديان جهانی از او نام برده شده است؟

·                     بيشتر منابع تاریخی در مورد كوروش غير ايرانی است.چرا ايرانيان در شناخت شخصیتی چنين برجسته كوتاهی می ‌كنند

·                     به نظر شما بهترين راه تكريم و زنده نگاه داشتن ياد او چيست؟

 

«بخشی از نوشته های بالا با اندکی تغییر برگرفته از نوشته ای است از سایت خبرگزاری میراث فرهنگی ایران که تنها پس از یکی دو روز از آن سایت حذف گردید!»

هفتم آبان، روز کوروش بزرگ

هفتم آبان ماه، روز کوروش بزرگ

ای پدر ما که در آسمانی...

 

              

 

امروز روز توست، امروز روزی است که جهان این روز را به نام تو می خواند و می شناسد. هرگاه که روز بزرگی باشد، هرگاه که تولدی یا بزرگداشتی و نکو داشتی باشد، همه برای آن بزرگ و به یاد او شادی می کنند، دست می افشانند،خیابانها را آذین می بندند، چراغ ها می افروزند و همه جا را رنگین و نورافشان می کنند.

امروز اما، امروز که روز توست، چه کسی می داند؟ چه کسی تو را می شناسد؟ در کجای تاریخ تو را فراموش کردیم؟ در کجا، در کجای این زمانه زنگار گرفته ما را رها کردی؟

امروز در سرزمین تو، در این مرز پر گهر،ایران زمین، در این خاک که روزی اهورایی می خواندندش هیچکس شاد نیست. هیچ خیابانی آذین بندی نیست، هیچ چراغی روشن نیست و هیچ آتشی فروزان نیست...

ای پدر ما که در آسمانی... 

 

*:هفتم آبان ماه برابر با 29 اکتبر به عنوان سالروز اعلام منشور حقوق بشر کوروش در بابل، به نام کوروش بزرگ نامگذاری شده است.

جشن آبانگان

چهارم آبان ماه؛ جشن آبانگان

 

«...اینک آب­ها را می­ستاییم، آب­های فروچکیده و گردآمده و روان شده­ و خوب کـُنش ِ اهورایی را» یسنا - هـات 38 بند3

 

آبان به معنای آب و هنگام آب است.آب از دیرباز همواره یکی از عناصر پاک کننده در نزد ایرانیان بوده است. همانند سایر جشن های برابری نام ماه و روز در گاهشماری ایرانی جشن آبانگان روزی است که نام روز و ماه هر دو آبان می شود. درباره پیداش جشن آبانگان چنین گفته اند که در پی نبردهای دراز میان ایران و توران، افراسیاب تورانی دستور داد تاکاریزها و نهرها را ویران کنند. پس از پایان جنگ پسر تهماسب که زو نام داشت دستور داد تا کاریزها و نهرها را لایروبی کنند و پس از لایروبی آب در کاریزها روان گردید. پس ایرانیان آمدن آب را جشن گرفتند.در روایت دیگر آمده است که پس از هشت سال خشکسالی، در ماه آبان باران آغاز به باریدن نمود و از زمان جشن آبانگان پدید آمد. ایرانیان در این روز همانند سایر جشن ها به آدریان ها می رفتند، سپس به کنار نهرها رفته و با خواندن اوستا به ستایش پروردگار بزرگ می پرداختند و از او درخواست نگهداری و فراوانی آب می کردند و پس از آن به شادی می پرداختند.