ایران زمین

فرّه زرتشت از روشنایی های بی پایان به خورشید، از خورشید به ماه، از ماه به ستارگان و از ستارگان به آتشی می رسد که در خانه ی زوئیش و فَراهیم رُوان، مادر و پدر «دوغدو» روشن است. دوغدو مادر زرتشت است.در لحظه تولد دوغدو، این فرّه وارد بدن او می شود و درخشندگی خاصی بدو می بخشد. این نور تا زمان زایش زرتشت با دوغدو همراه است و پس از آن با زرتشت خواهد بود.از این نور دهکده این خاندان در نور فرو می رود و همین موضوع، اهل ده را از روی نادانی به دشمنی با خاندان دوغدو بر می انگیزد و دوغدو ناگزیر می شود که این ده را ترک کند و به سوی دهی برود که پَتیریتَرَسپ سردودمان «سِپتیمان» که خاندان پدری و مادری زرتشت به آن تعلق دارند، در آنجا ساکن است. این ده راک یا راغ نام دارد.

دوغدو با پوروشسب، پسر پَتیریتَرَسپ از خاندان سپتیمان، پیوند زناشویی می بندد.دوغدو و پوروشسب در اصل به این خاندان تعلق دارند.

سه روز به تولد زرتشت مانده خانه ی  پوروشسب را نور فرا می گیرد. در لحظه تولد او ،آناهیتا، اشی خوب و دیگر ایزدان حضور دارند.زرتشت در لحظه تولد می خندد، چون  وُهومنه* (بهمن) که یکی از امشاسپندان** است در اندیشه او در می آید و وهومنه شادی آفرین است.

* وهومنه : به معنی اندیشه نیک است

** امشاسپندان : یعنی جاودانان مقدس که در کل ۶ تا هستند