«فروردين» نام نخستين ماه سال و فصل بهار و روز نوزدهم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشيدی است. در اوستا و پارسی باستان «فرورتينام» در پهلوی «فرورتين» و در فارسی «فروردين»‌ گفته شده كه به معنای فرورهای پاكان و فرورهای پارسايان است. بنا به عقيده پيشينيان، ده روز پيش از آغاز هر سال فروهر در گذشتگان كه با روان و وجدان از تن جدا گشته، برای سرکشی خان و مان ديرين خود فرود می آيند و ده شبانه روز روی زمين به سر می برند. به مناسبت فرود آمدن فرورهرهای نيكان، هنگام نوروز را جشن فروردين خوانده اند. فروهران در ده روز آخر سال بر زمين هستند و بامداد نوروز پيش از بر آمدن آفتاب به دنيای ديگر می روند.
در اين ماه آفتاب در برج قوچ(حمل) قرار می گيرد. از اين رو فروردين را در بروج دوازده گانه برابر با قوچ یا حمل  دانسته اند. از ماه فروردين نزد اقوام مختلف ايران با عناوين محلی گوناگونی ياد شده است. كردها آن را «جوثانه» و برخي «خاكه ليوه» نام می برند و آن را ماه جشن می دانند. در مناطق گيلان با نام های «سياما» و «اول ما» در مازندران به نام های «فروردين»،‌ «سيا» و «سبيو» و در كومشی (نواحی شرقی و مركزی ايران) به عنوان «سی يا» نام برده شده است. در فروردين روز، پوشيدن جامه نو و ديدن گوسپندان و رمه و گله گاوها و اسبان، نيكوست.
رنگ قرمز، فلز آهن، سنگ مرجان قرمز و سياره مريخ را به اين ماه منسوب می دانند.